این روش اولیه طبقه بندی رزین های فنلی و رایج ترین استاندارد برای تشخیص آنها در کاربردهای صنعتی است.
رزین های فنولیک ترموپلاستیک (نوولاک / رزین های فنولی خطی)
- شرایط سنتز: محیط کاتالیزوری اسیدی. نسبت مولی فرمالدئید به فنل کمتر از 1 است (معمولا 0.8-0.9).
- ویژگی های ساختاری: ساختار مولکولی خطی. فاقد گروه متیلول فعال است. با حرارت دادن نرم شده و ذوب می شود.
- الزامات پخت: به افزودن یک عامل پخت (مانند هگزامتیلن تترامین) برای انجام پیوند متقاطع-و پخت در هنگام گرم شدن نیاز دارد.
- کاربردهای معمولی: ترکیبات قالب‌گیری باکلیت، چسب‌های چرخ آسیاب، چسباننده‌های ماسه‌ای با روکش رزین{0} برای ریخته‌گری و غیره.
رزین‌های فنولی گرما سخت (رزول / رزین‌های فنولیک مرحله‌ای-)
- شرایط سنتز: محیط کاتالیزوری قلیایی. نسبت مولی فرمالدئید به فنل بیشتر از 1 است (معمولاً 1.2-1.5).
- ویژگی های ساختاری: زنجیره های مولکولی دارای گروه های متیلول فعال در انتها هستند. قادر به خود{0}}خم شدن از طریق گرما برای تشکیل یک ساختار شبکه سه بعدی-.
- مراحل پخت: به مرحله A (محلول و ذوب)، مرحله B (تا حدی متقابل-پیوند شده) و مرحله C (کاملاً درمان شده؛ نامحلول و غیرقابل تزریق) تقسیم می شود.
- کاربردهای معمول: چسب برای مواد نسوز، چسب برای ورقه ورقه ها، رزین های اشباع کننده برای مواد عایق و غیره.
طبقه بندی بر اساس فرم محصول
- رزین های فنولی جامد: معمولاً به صورت توده یا پودر. پایداری خوب و سهولت ذخیره سازی و حمل و نقل طولانی مدت-. معمولاً در قالب گیری ترکیبات و ساخت ابزارهای ساینده استفاده می شود.
- رزین‌های فنولی مایع: معمولاً محلول‌های-با ویسکوزیته کم یا محلول‌های مبتنی بر الکل{1}}. راحت برای استفاده؛ می توان مستقیماً به عنوان عوامل آغشته کننده، پوشش یا چسب استفاده کرد.